metropolitan. . .

BADAKIT

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Fri, 14 Nov 2008 19:17:00 +0000

Badakit ez dudala zure atzetik ibili behar. Zertarako? Nire lagunen etsaia zara. "EZ DUK HIRETZAKO MODUKO NESKA" esaten didate, "EZ HAU ZORIONTSU EGINGO". Bai, ondo pentsatuta, zertarako? Zertarako hainbeste letra, hainbeste zerbeza, ondo badakit sekula ez zarela nire atzetik etorriko.

Baina, ez dakit. Batzuetan, mundua lo dagoenean, zure begiak ikusten ditut, eta "zatoz, min emango dizut baina zatoz; zatoz zorionik gordetzen ez dudan lekura" esaten didatela iruditzen zait. Ez dakit. Ez dakit zergatik, baina gauero, ilargiarekin ihes egiten duzunean, eskua poltsikotik kanpora edukitzen dut.

Gaur,

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Thu, 30 Oct 2008 17:57:00 +0000

Euria eta eguzkiak elkarrekin egin dute dantza
Leioako kanpusean,

egunik ilunenek ere badute larrialdietarako irteera

BIZITZAK

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Sun, 22 Jun 2008 12:57:00 +0000

Bizitzak ez du amore ematen

inon inola aurrera egin gogo du
atseden gabe zoraturik
neurririk ez baitu.

Bizitzak ez du etsitzen
ezpada muga latzetan
ezpadu egiten amets oihanarekin
egiten du desertuarekin.

Eta hala iraila garo gorridunak
soilik elur soilik otso
barren zabal eta izoztu
izan nahiko zukeen.

Eta izan nahiko zukeen eguzkiak
argi huts eta zorrotz eguzkiak
erleen memoria ahulean eguzkiak.

Gaua berriz
hastapenetako garaiaz
oroitzen da bereziki
orduan ez baitzen gaua besterik.

Era berean sekula ez
edo beti beti beti
esanka dabil nire bihotza
erabakitzen ditu zoritxarrez
bere desira guztiak bi hitz bakarretan.

B. Atxaga

TIME TO SCOOP OUT MYSELF

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Fri, 13 Jun 2008 09:23:00 +0000

begiz jo

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Mon, 26 May 2008 16:51:00 +0000

Espia zaitzaten arrazoi nahikoak badituzu beste era batera ikusten duzu mundua.

Zure gorputza eta begi zelatarien artean espazio bat sortzen da eta bi begi horiei gorputza jartzea besterik ez duzu nahi izaten. Uneoro ingurura eta zure gorputzera begiratzen duzu, frankotiratzailearen puntu gorriaren bila ariko bazina bezala. Pausoa lehen baino azkarragoa da, eta kalean egon bitartean ez dago deskantsurik. Jendearen begiradak inoiz baino pisutsuagoak dira, eta espazioaren barruan dauden guztiak dira susmagarri.

Espia zaitzaten arrazoi nahikoak badituzu, amigo, akabatuta zaude.

MAMUAK

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Thu, 22 May 2008 17:41:00 +0000

Gehienok mamuekin bizi gara. Ohitu egiten gara, beraiek ere gure barrunbeetara ohitzen diren bezala, eta dena ongi dabilela dirudi.

Arnasa hartzen dudan bakoitzean oroitarazten didate nire hauspoari esker ari direla hegan; hauspoa itzaltzean ez direla gehiago biziko, eta bizi bitarteko instante bakoitza bere egiten dutela, nire burua bisitatzeko, edo memoriaren zati ilunen bat desestaltzeko.
Mamuak dira, hori da beraien egitekoa, gustuko dute. Normala da.

Ni nire barruan bizi naiz; beste batzuen barruetan ere bai.
Zurean ere bai, adibidez.
Zure ametsetan agertzen naiz batzuetan, nahiz eta esnatzean zuk ez oroitu.

Ametsa ez baina agian esna zaudela nire hitzen bat gogoratuko duzu, edota kalean urrutitik agurtu zintudan hura.

Momenturik arraroenean itzuliko naiz zugana, ez nauzu inolaz ere esperoko.

Mamuak nireak dira, eta ni beraiena.

Nik ere besteen hauspoak senti ditzaket, eta badakit horri esker egin dezakedala hegan.

Mamuak gara, hori da gure izaera. Ustekabean topatzen nauzun/zaitudan hurrengora arte.

SHAMPOOING ET APRÈS-SHAMPOOING

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Wed, 21 May 2008 08:18:00 +0000

Ideia batzuk hoteletako xaboiaren modukoak dira. Dutxan bakarrik topa ditzakezu, oso labainkorrak dira, eta zaborrontzian ez badute amaitzen lapurtu egin dituzun sentsazioa uzten dizute.

Behelaino fin eta eguzki izpi ahuleko goizetan luzaroago eutsi ohi diot kafearen zaporeari.

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Sat, 17 May 2008 08:25:00 +0000

Olas y naufragios,
mar de aburrimiento y miedo,
islas de placer
bajo tu cuerpo a golpes de cintura

PARIS HIRU LIBURUTAN

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Sun, 11 May 2008 11:57:00 +0000

Azken aldi honetan, 68ko maiatzaren 40. urteurrena dela-eta, Paris dezentetan atera da komunikabideetan. Egunkari batzuk ibilbide turistikoen barruan sartu dute jada, eta ez da zaila imajinatzea galtza motxetan eta argazki kamera lepotik zintzilik dituzten koadrilak, gidaren esanei so, “hantxe jarri ohi zuten barrikada” Saint-Michel boulevard-etik Vaugirard kalea seinalatuz, edota “pareta honetan agertu zen pintada famatu hura” esanez, turistaren batek pareta zuriari argazkiren bat ateratzen dion bitartean.

Festa aldameneko gelan amaitzen ari nintzela egokitu zait berri hauek entzutea. Nire ama izan zitekeen Mariasun Landak nire edadea zuenean Parisen igaro zuen lehen urteko gorabeherak kontatzen dira bertan, zintzotasun eta gardentasun harrigarriz. Sexualitatea, amodioa, garaiko kezka politikoak eta intelektualak, giroa (68ko maiatzaren oihartzunak, Ibañez-en kontzertua eta ondorengo manifa espontaneoa, Euskal Herriko egoera…), ametsak eta au pair lanetan edukitako esperientziak, denak Donostiako giro zurrun hartan hezitako 19 urteko neskatxa ameslari baten ikuspegitik.

Mariasun Landa bizitzara Parisen salto egin zuen bakarra ez da, noski. Ezagunagoak dira, adibidez, Ernest Hemingway edota Enrique Vila-Matas. Biek ala biek idazle bizitzako lehen pausuak hiriko chambre minimalistetan eman zituzten. Lehenengoa 1921-1925 bitartean bizi izan zen bertan -oso pobre eta oso zoriontsu- eta esperientzia París era una fiesta bere azken liburuan bildu zuen. Honen ibilbidea imitatu nahian igaro zituen bigarrenak Parisen 1974-1976 bitarteko urteak, nahiz eta hain zoriontsu izatea ez zuen lortu. Ironiaz, autobiografiaz, fikzioz, gustuko autorez, surrealismo pixka batez, Hemingway –ek utzitako arrastoz eta istorio txiki ugariz osatu zuen beranduago París no se acaba nunca liburua (hitzaldia) Vila-Matasek. Bi urte horiek bere opera prima idazteari eman zizkion (La asesina ilustrada) Bartzelonako idazleak. Buruan hilabete luzez landu nuen ideia hain orijinala ez zela ohartarazi/gogorarazi zidan, kabroi halakoak.

Erresumin txikiak alde batera utzita, ederrak eta eredugarriak dira hiru liburuak. Idazle gazteentzako hiru Paris ezberdin, hiru dosi gogor.

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Sat, 10 May 2008 15:31:00 +0000

GOGORATZEN..?

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Sat, 10 May 2008 15:23:00 +0000

INTERNAZIONALA

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Thu, 01 May 2008 18:20:00 +0000

Ukabila altxatu eta kantatzen dutenean aurpegian nabarmentzen zaie. Lotsatu egiten dira, eta kantua minutu batzuetako sufrikarioa bihurtzen da. Baina hori da, ez besterik, pasatu beharreko formalismo bat. Bueltakoan, etxeko atea ixterakoan, dena berriro bere lekuan dago.

Beste batzuk ezpainen dardarak salatzen ditu. Kantua ez dakite osorik, eta memoriaren edota ezjakintasunaren hutsuneak ezpainen mugimendu hutsez betetzen saiatzen dira.

Askok, hiritik alde egiteko auto-ilara amaiezin batean, umeen garrasi artean entzun dute; baina ez osorik, zatika baizik, irratiko albistegian. Bikoteari begiratzen diote orduan, eta beraien gazte denbora oroitzen.

Oraingo gazteen artean, berriz, gehiengoak ez du ezagutzen eta ezagutzen dutenen gehiengoari ez zaio interesatzen.

PAPER BOLEI BURUZ

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Thu, 01 May 2008 18:00:00 +0000

Batzuetan buruan idatzitako guztia zapaldu, bola bihurtu eta leihotik behera botatzeko gogoa izan ohi dut.

Paper bolek ez dute minik hartzen lurraren kontra jotzerakoan. Berriz destolesta ditzakezu, berriz irakurri. Ohartzen bazara, ez da ezertan aldatu. Testua, letraz letra, berbera da.

Kasualitateak urriak dira, baina oraindik gogoan dut leihotik behera botatako horietako paper bola bat norbaitek irakurri zueneko hura.

Mysteries of Love

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Fri, 25 Apr 2008 20:58:00 +0000

Sometimes a wind blows
and you and I
float
in love
and kiss
forever
in a darkness
and the mysteries
of love
come clear
and dance
in light
in you
in me
and show
that we
are Love

Sometimes a wind blows
and the mysteries of Love
come clear.

David Lynch

BOB DYLAN NO SE ACABA NUNCA (LEHIAKETA)

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Sat, 19 Apr 2008 16:33:00 +0000

Ingurukoei Bob Dylanen antza nuela esaten hasi nintzaienean barre egiten zuten. Niri bost axola zitzaidan, erabat sinetsita bainengoen. Nire sudurrari begiratzen nion, nire masailei. Betaurreko ilunak janzten hasi nintzen, bakeroak, botak, jaka marroixkak edota beltzak. Noren antza nuen, ba, Dylanena ez banuen?

Umekeria irudituko zaizue, baina tabakoa erretzen hasi ere, Bob Dylanengatik hasi nintzen (oraindik ere, arrazoi hori baina hoberik gutxik edukiko dutelakoan nago).

Bizitza honetan gauza gutxi eduki izan ditut hain garbi. Era guztietako edari, nahaste eta ukenduekin ahotsa laztea lortu nuen; harmonika, gitarra eta pianoa jotzen ikasi nuen, baita gaizki kantatzen ere; ez nuen askorik jaten eta alde batera eta bestera enkantean erostea lortu nuen Triumph 500arekin ibiltzen nintzen.

Nire neskalaguna argazkiarenaz jabetu zenean hasi ziren komeriak. Beti eramaten nuen Dylanen argazkiren bat poltsikoan. Askotan ezkutuan ateratzen nuen neure buruari adorea emateko. Momentu gogorrenetan edota zortea behar nuenetan poltsikoan sentitzen nuen, nire hatz mamien zain. Argazkia ohiko ile-apaintzaileari soilik erakusten nion, hatzez seinalatu eta “horrela” esateko.

Hortik aurrera gertatutakoa iraganaren parte da jada. Hala ere, hain oker ez nenbilela egiaztatzeko, froga bat jarri nahi dizuet:

Ondorengo bideoko argazki artean ni azaltzen naizena zein den asmatu beharko duzue. Lehenengo asmatzen duenarentzat, euskal blogosferan hedatu berri den ohiturari jarraiki, opari eder bat daukat.

Mp3 eta Fotologak

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Thu, 17 Apr 2008 11:30:00 +0000

Leioako Kanpusa. Saralegi. Trikitilariak Urkiolako San Anttonio omentzen benetako Euskal Unibertsitate baten alde. Bat batean, 4 segunduz, hegazkin baten katarroak isilarazten du aldarrikapena. Amaitzean, merkeegi saltzen diren txalo horietako 6 hurbildu diren 6 katuengandik.

THE RAVEN

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Thu, 17 Apr 2008 08:03:00 +0000

ATERKI TRAFIKATZAILEAK

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Tue, 15 Apr 2008 19:00:00 +0000

Aterkiak nonahi galtzen ditugunok biktimak besterik ez gara. Izan ere, zahartzaroan potentziatzen den amnesia-eromen une horien lehen zantzuak pairatzeaz gain,

- Jon, nuntzeudek ne eskopetak?
- Baña attona.. Hogei urte badia-ta garajetik atera ez dittuzula!
- Ze?? Ixilik eonai, lapurra.. Nun ixkutatuixkiak?
- ... -minduta-
- Nun ixkutatuixkiak!
- ... -oso minduta-
- Gezurterua, ta gañea gaxtua.. Eziak gehio nei hitzein geo!

konspirazio beldurgarri bat gure atzetik dabil. Geltokietan eta jende pilaketa handietan operatzen dute, eta euria egiten duenean soilik agertzen dira, era guztietako aterkiak saldu nahian.

ISPILUAK

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Mon, 14 Apr 2008 07:21:00 +0000

AMESGAIZTO BAT

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Sun, 13 Apr 2008 13:48:00 +0000

Bart amesgaizto bat izan nuen. Akordeoia jotzeko eskatu zidaten dantza-talde batean, baina akordeoia kaxatik atera eta jotzen saiatu nintzenean, ezin izan nuen bertatik melodia ulergarririk sortu. Hauspoa herdoildu antzera sentitzen nuen; ezin nuen ireki. Partiturak ere ez nekizkien. Barregarri geratu nintzen.

Musikarien arduradunaren aurpegia ikusten nuen ondoren, haserre erabat, huts egin niola adieraziz.

Ametsa esnatu orduko ahaztu dut.

Eguerdi aldera, ordea, sofan lasai-lasai irakurtzen ari nintzela, txistu doinuak nabaritu ditut urrutian. Balkoira atera naiz eta herriko banda ikusi dut kalejirak jotzen eta pixkanaka-pixkanaka nire etxe parera gerturatzen, musikarien arduraduna buru zutela.

MUGAZ BESTALDEKO BESTE EMAIL BAT (AL BORDE DE UNA EXPLOSIÓN ESCROTAL)

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Tue, 08 Apr 2008 17:47:00 +0000

Gaur oso egun geldoa izan da. Goiz guztia liburutegian pasa dugu, ordenagailuak borratutako lanak berregiten.

Presak tortura bilakatu ditu dutxa eta bazkariaren plazerak.

Klasera ere korrika joan gara.

Siesta ere egin dugu bai, tradizioari men eginez egin ere, bigarren lerroko mahaian eta postura harrapatu gabe.

Ez dut gezurrik esango, klase egun gogaikarri bat izan da: sistematikoki geratzen zaigun zerebro apurra urtzeko diseinatutako gas kamara puta horretan igarotako 5 orduak amaiezinak izan dira.

5 ordu, zita oso bat. Baina guk nahiago ditugu izerdi likatsuzko ibaiak, eguzkia gela barrutik ikustea, ordutik ordura usteltzen doazen hatsak, irakasleak –hain espresibo eta pasionalak– eta berogailua. Azken hau martxan, noski.

Bai, heriotza geldoa.

Hau dena konpon dezaketen gauzak gutxi dira. Irakasleren batek klasea eman ordez "escupir a los urbanos / a mi chica meter mano" kantatzea litzateke bat. Kalean zehar ustekabean maratoi nudista jendetsu batekin topatzea beste bat. Betiko esloganez jositako paretetan pintada originalen bat irakurtzea, betiko manifetako aldarrikapenen artean doinu tropikal bat bereiztea. Edota travestien ekintza esperpentiko batean parte hartu ahal izatea eta, adibidez, udaletxea kolore guztietako pinturaz betetako arrautzekin bonbardatzea. Haize freskoa, mesedez.

Gehiegi eskatzea da, badakit.

IZURRITEAK (eta III)

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Sat, 05 Apr 2008 12:41:00 +0000

IZURRITEAK (III)

Batzuetan, espazio estu bat Radio Maria entzun eta El Diario de Patricia ikusten duen jendearekin konpartitu behar izaten duzunean kasu, tripak nahastu eta estutzen dizkizun pesimismoaren profeta hau ere ongietorria izan ohi da.

Aspaldi hartan gomendatu zidanari, eskerrik asko.

1000. KILOMETROAN

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Tue, 01 Apr 2008 18:25:00 +0000

Gas
a fondo.
Busca el kilómetro mil
Siempre hay un lugar donde ir
en la autopista.

IZURRITEAK (II)

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Mon, 31 Mar 2008 08:50:00 +0000

IZURRITEAK (II)

Der Tod in Venedig (1912)
La muerte en Venecia
Tomas Mann - Los premios nobel de literatura
(Traducción cedida por Edhasa)

La muerte en Venecia Thomas Mann famatu egin zuen nobela da. Honen ondorengoak dira idazlea Nobelaren garaile egingo zuen La montaña mágica edota Doctor Faustus nobela faraonikoak. Biak ala biak eskuragai dituzue literaturako sari nobelen bildumako Thomas Mann -i eskainitako liburuan.

Tragedia kutsuko narrazio honen kokapena garrantzitsua da oso istorioaren garapenerako, Veneziaren erromantikotasuna eta dekadentzia progresiboa idazlearen barrunbeen isla baitira uneoro. Oporrak pasatzera kanalen hirira joanez geroztik, bizitza metodikoa, kontrolatua eta erabat arrazionala amaitu da Aschenbach-entzat. Veneziak bere baitan gorde-gordean zeuzkan pasioak askatzen dizkio. Ildo honetatik, Mann -ek XX. mende hasierako nobelagintzan zabaldu zen gaietako bati heltzen dio bete-betean: Nietzsche-k hamarkada batzuk lehenago plazaratutako Dionisio eta Apoloren arteko borrokari, hain zuzen ere.

Protagonistak, Tadzio ikusten duen unetik bertatik, maitasunaren sugarra bere baitan kontrolik gabe hazten sentitzen du eta, etxera alde eginez sentimenduak apaldu ordez, Venezian jarraitzea erabakitzen du, bere burua kiskali artean. Izan ere, Tadzioren ondoan jarraitzea erabakitzen duenetik, Veneziako hiritarrak usteltzen dituen izurriteak jota hiltzeko arriskua beregain hartzen du.

Era honetan, idazleak greziar itxurako tragedia bat josten du, protagonista Dionisioren bultzada autodestruktiboari jarraiki makurtzen baita bere barne pasioen esanetara. Hala ere, liburu honen baliorik handienetarikoa Aschenbach eta Tadzio banantzen dituen horma lehenengoak suntsitu ezina da. Noizbehinkako keinuek edota begiradek lotzen dituzte soilik; ezta hitz bakar batek ere.

Nobela laburra da, eta egokia idazle metodiko eta burges honen obran barneratzeko. Pisutsua hainbatetan, baina amaierak –zalantzarik gabe, pelikulako azken eszenarekin alderatuta nobelakoa askoz ere hobea da– aurreko orrialde guztiak konpentsatzen ditu.

Bukatzeko, nire harakin sena erakutsi asmoz (aiton-amonak harakinak nituen), hona hemen hainbat txerri txuleta:

También desde una perspectiva personal, el arte es vida potenciada. Procura un goce más intenso, pero consume más deprisa. Imprime en el rostro de sus servidores las huellas de aventuras espirituales e imaginarias y, a la larga, engendra en el artista, por más que éste viva exteriormente inmerso en una paz conventual, cierta hipersensibilidad refinada, un cansancio y una curiosidad nerviosa que una vida colmada de gozos y pasiones turbulentas apenas conseguiría despertar. (29)

Veneziako garaiko paisaia, giroa, gondoleroak, hiriaren arnasa. Zertzelada espresionistak, hala nola:

- Gaztez jantzitako aitona (31, 32), beste hainbat gazterekin batera protagonista Veneziara eramango duen barkuan (Gaztetxartela-ko iragarkien antzeko aitona).
Repugnante era ver, no obstante, en qué estado se hallaba el viejo lechuguino debido a su postiza camaradería con los jovencitos. Su añoso cerebro no había podido resistir el vino como los de sus robustos y juveniles compañeros: su borrachera era calamitosa. Con mirada torpe y un cigarrillo entre sus temblorosos dedos, se tambaleaba bajo los impulsos del alcohol sin moverse del sitio, manteniendo a duras penas el equilibrio. Como sin duda se hubiera caído al primer paso, no se atrevía a darlo, aunque, eso sí, sacaba a relucir una arrogancia deplorable y se aferraba, balbuceante, a los botones de todo el que se le acercara, levantando, entre guiños y risitas socarronas, su índice arrugado y cubierto de sortijas para subrayar alguna broma necia, al tiempo que en un gesto odiosamente ambiguo se relamía las comisuras de los labios con la punta de la lengua (34).

(…)

El viajero tiene problemas para bajar: se lo impide su baúl, que es penosamente arrastrado por la escalerilla. Y así, durante varios minutos, le resulta imposible eludir las impertinencias del espantoso viejo que, oscuramente impulsado por la borrachera, hace al forastero los honores de la despedida.
- Cordiales saludos! –balbucea llevándose dos dedos a la boca-, ¡cordiales saludos a su amorcito, al más precioso y preciado de los amorcitos!

Y al decir esto la parte superior de su dentadura postiza se desprende y cae sobre el labio inferior.

- Narrazio amaierako ametsa. Akelarrea, bakanala.

Echando espuma por los labios se excitaban unos a otros con gestos lascivos y manos lúbricas, entre risas y gemidos, hundiéndose las varas espinosas en la carne y lamiéndose la sangre que corría por sus miembros. Pero el durmiente ya estaba con y dentro de ellos, poseído también por el dios extranjero. Sí, ellos eran en realidad él mismo cuando se abalanzaban sobre los animales matando y desgarrando, cuando devoraban trozos de carne humeante, y cuando sobre un suelo revuelto y musgoso iniciaron, como ofrenda al dios, una cópula promiscua e infinita. Y su alma conoció la lujuria y el vértigo de la aniquilación.

De este sueño se despertó enervado, deshecho, enteramente a merced del demonio. (…)

(…)

* Testu osoa

* Tadzio

ESNATU BERRITAN

noreply@blogger.com (MAGABILA) — Thu, 20 Mar 2008 14:09:00 +0000

Ez dakizu zeinen ohea den esnatu zaren hori. Gelako atea kontu handiz ireki eta ezta, ez dakizu ze etxetan zauden.

Honek guztiak broma txar bat izan behar du.

Arropak soinean zenituela oheratu zinen. Trapu zahar horiek dira daukazun guztia. Non koño hasi eta bukatu zen gaua?

Ez dago inor etxean eta kalera atera zara.

Arratsaldea da. Jendea portugesez ari da hizketan.